ساعت دوازده

   نیمه شب بار دیگر متولد شد

    راه شب

   از گذر ثانیه ها

   دقیقه ها

  و ساعت ها

 می گوید

   در یک کلام از گذر عمر

   به من چه؟؟؟؟

    بگذار راه شب بگوید

      و بگوید هر چه می خواهد

      الان مهم این است که

     که پرده ی اتاقم

    به اندازه ی دو چشم

      کنار زده شده است

       ومن آسمان را می بینم

       وماه شب چهارده

        من خدا را در ماه می بینم

           و ماه را که همچون خدا می درخشد

عکس پاییز  1380  کرمانشاه . کنگاور . پارک شاهد  ساعت   2  بامداد

یاران

یاران چه غریبانه رفتند از این خانه

            هم سوخته شمع ما هم سوخته پروانه

یاران چه غریبانه رفتند از این خانه

          هم سوخته شمع ما هم سوخته پروانه

بشکسته سبوهامان خون است به دلهامان

          فریاد و فغان دارم دوردیکش میخانه

هر سو نظر اندازی صد خاطره می سازی

        زآنها که سفر کردند دلشاد از این خانه

تا سر به بدن باشد این جامه کفن باشد

         فریاد اباذرها ره بسته به بیگانه

ای وای که یارانم گلهای بهارانند

          رفتند از این خانه رفتند غریبانه

یاران چه غریبانه رفتند از این خانه

              هم سوخته شمع ما هم سوخته پروانه

بشکسته سبوهامان خون است به دلهامان

          فریاد و فغان دارم دوردیکش میخانه

هر سو نظر اندازی صد خاطره می سازی

      زآنها که سفر کردند دلشاد از این خانه

تا سر به بدن باشد این جامه کفن باشد

             فریاد اباذرها ره بسته به بیگانه

ای وای که یارانم گلهای بهارانند

          رفتند از این خانه رفتند غریبانه

یاران چه غریبانه رفتند از این خانه

                 هم سوخته شمع ما هم سوخته پروانه

یاران چه غریبانه رفتند از این خانه

                 هم سوخته شمع ما هم سوخته پروانه

کوه کلوسر -کرمانشاه-صحنه .......... نوروز 88

  عکس با برداشت آزاد

                                       هنر عکاسی کلاسیک

                             ترکیب خلاقیت و هنر عکاسی

                         هنر عکاسی (خودتان قضاوت کنید)

                               نظیر از هنر عکاسی ضد نور

                                   عکس هنری(خطای دید)

                                          هنر عکاسی/ لذت ببرید

                                        و این هم هنر شبیه بودن

            هنر عکاسی از چهره

         آخرین عکس (شقاقی پیشکسوت هنر عکاسی)

            نمونه ای از بهترین عکسهای پرتره ای که تا حالا دیدم

پیش مقدمه

قبل از اینکه مقدمه را شروع کنم دوست دارم در مورد خودم برای دوستان عزیز بگوییم.

                     من خشایار متولد 28 مهر 1369 هستم.

به مدت 10 ساله عکاسی و فیلمبرداری رو به صورت حرفه ای کار کردم و اگه از خود تعریف نباشه می شه گفت یکی از بهترین ها هستم کارمو دوست دارم وبه هنر عکاسی خیلی عشق دارم ..

ودر مورد آموزش عکاسی و فیلمبرداری در خدمت دوستای عزیزم هستم.

و همچنین عکسبرداری و فیلمبرداری صنعتی . تبلیغاتی . مهمانی ها . مجالس عروسی رو انجام می دهم .

       تلفن:2232126        09371300463      تلفکس:2225424

مقدمه
از آنجا که یکی از ویژگی های مهم عکاسی ، ماهیت کاربردی آن است طبیعی می نماید که هر عکاس در طول دوره فعالیت خود با مراجعاتی روبرو شود که موضوع آنها تهیه عکس در ازاء دریافت دستمزد باشد
شاید در عموم تخصصها این مسئله یک روند نسبتا طبیعی تری داشته باشد. اما در تخصصهای هنری ماجرا قدری متفاوت است وبعضا دیده می شود که قبول کارهای سفارشی گاهی تناقضاتی را درذهن هنرمند پدید می آورد که مدیریت وی را بر روی کار دچار اختلال می کند دلیل شیوع چنین چالشهای رنج آوری در بین اصحاب هنر بر من چندان آشکار نیست وقدر مسلم نیاز به نظرات و تحقیقات کارشناسان دارد.
 تصور من بر این است، از آنجا که هنرمندان از جمله افرادی هستند که اغلب نیم کره راست مغزشان فعالتر است یعنی احساساتشان بر منطق آنها قالب است لذا زمانیکه سفارش کاری را قبول می کنند عملا وارد یک سری معادلات اقتصادی هم می شوند که رویکرد منطقی دارد واین دوگانگی ممکن است برای آنان ایجاد مشکل نماید
اما فارق از علتهای ریشه ایی این موضوع من بر این باورم که بسیاری از این قبیل مشکلات با بازنگری در شیوه های مدیریتی وجایگزین کردن چند سیاست کلی ، تا حد زیادی بر طرف می شوند به همین دلیل در نظر دارم طی سلسله مباحثی با عنوان (عکاسی سفارشی) به مسائل مشابهی که در بیزینس این نوع از عکاسی وجود دارد بپردازم
بدیهی است کلیه موضاعاتی که در این سلسله مباحث مطرح می شود ماحصل تجربه مشترک من و همکارم جلال سپهر در استودیو فانوس است وطبعا وجاهت علمی ندارد و طرح آنها تنها بهانه ایست برای بازکردن باب گفتگووتمرکز بر روی این موضوع تا بلکه با بهره گیری از نظرات وپیشنهادات جمعی، زمینه ایی فراهم گردد برای یافتن نقاط ضعف و دستیابی به قواعدی در این بازی .
همچنین یادآور می شوم که این مطالب با محوریت سفارشات کار در عکاسی تبلیغاتی وصنعتی پی گیری خواهد شد اما حقیر بر این گمانم که برخی از موضوعات این مباحث ازجنبه های عمومی برخوردارند و در دیگر شاخه های عکاسی نیزکاربرد دارد.
به علاوه متذکرمی شوم امور بیزینسی اگر چه بر پایه های منطق استوارند اما روند هدایت یک جریان اقتصادی علاوه بر منطق از احساس، هوش وشخصیت سکان دار خود نیز وام می گیرد . لذا توصیه می کنم چنانچه در خلال بررسی این مباحث با نکاتی برخورد کردید که به نظر مفید می آمدند قبل از بکارگیری، ابتدامطلب را از آن خود کنید یعنی تلاش نمائید تا آن نکات با شرایط و شیوه انجام کار شما سازگار گردد و حتی اگر لازم است در آن تغییراتی لحاظ کنید تا این هماهنگی ممکن شود . چرا که در این مقوله استفاده فرمول وار و بدون فکر حتی ممکن است به ناکامی بی انجامد....
ا  خسرو شکیبایی روحش شاد...  به سفارش دوست عزیزم مهدی شکیبایی

یافتن صورت مسئله

قاعدتاً هر سفارش کاری با یک درخواست ازجانب مشتری آغاز می شود .این درخواست در ایران اغلب به وسیله تلفن و یا از طریق ملاقات حضوری مطرح می گردد. معمولاً ملاقات حضوری کارآمدتر است وامکان نهایی شدن سفارش کار را افزایش می دهد .نکته ای که در اولین ارتباط حائز اهمیت می باشد رسیدن به طرح اصلی صورت مسئله یا مفاد سفارش کار است .

 در کشورهای با اقتصاد پیشرفته، شرکتهای بزرگی وجود دارند که برای فروش هر نوع کالا یا خدمات به تحقیقات وجمع آوری اطلاعات در بازار می پردازند. این اطلاعات در شرکتهای تبلیغاتی پردازش می شوند و بر پایه آن سیاستهای خرد وکلان تبلیغاتی جهت فروش هر محصول تعیین می گردد و براین اساس ایده پردازان و مدیران هنری برای کلیه ابزارهای تبلیغاتی از جمله عکس، ایده پردازی می کنند وجهت اجرا به عکاس ارائه می دهند. به عبارت ساده تر در روند تبلیغات هدفمند معمولاً زمانیکه سفارش کاری به عکاس ارجاع می شود صورت مسئله آن از پیش تعیین شده است وعکاس اغلب وظیفه اجرای ایده ها یا نگرشهای تایید شده را به عهده دارد.

اما در ایران از آن شرکتهای تحقیقاتی خبری نیست. البته تعداد محدودی از شرکتهای تبلیغاتی در دل خود مبادرت به ایجاد واحدهای تحقیقاتی کرده اند، اما فعالیتشان چندان گسترده نیست . لذا در بسیاری از موارد طرح صورت مسئله در حضور عکاس شکل می گردد در چنین شرایطی عکاس علاوه برنقش اصلی خود لباس یک مشاور را نیز ممکن است به تن کند.

شیوه وطنی وشیوه خارجی هر یک از مزایا ومضراتی برخوردارند .از جمله میتوان اشاره کرد که روش خارجی ها بسیار حساب شده تر است و احتمال موفقیت و رسیدن به هدف را افزایش می دهد و ایراد آن هم این است که پس از سیاست گذاری وایده پردازی راه را برای بروز خلاقیتهای بعدی ناهموار می کند .

 به هر حال ... قدر مسلم این است که معمولا تنها منبع اطللاعات قابل دسترسی در کشور ما دانسته های خود مشتری است. هیچ کس به اندازه او از شرایط بازار او ومشتریانش که در ضمن مخاطبین عکسهای ما نیز می شوند با خبر نیست. معمولا مشتری سعی می کند نیاز تصویری خود را بر اساس آگاهی های خویش به مشاورتبلیغاتی وعکاس خود باز گونماید .باید در نظر داشت که این اطلاعات بسیار ذی قیمت اند .البته بعضاً با کار فرمایانی نیز برخورد می کنیم که قادر به ادای حق مطلب نیستند.اینجا نقطه حساسی است و بسیاری از سوء تفاهمات و مشکلات بعدی از همین جا ریشه می گیرد.

عکاس در اولین مذاکره باید مطمئن شود که نیاز سفارش دهنده را به وضوح درک کرده است .سپس در صورتیکه سفارش دهنده در خصوص شکل و شیوه تهیه عکسها نظری دارد آن را بشنود و در ادامه اگر عکاس پیشنهادات متفاوتی داشت آنها را مطرح نماید.

 گاهی اوقات سفارش دهنده نیازهای خود را به خوبی می داند اما نظرات غلطی در مورد چگونگی انجام کار می دهد و بعضا به صرف مشتری بودن، بر روی آن اشتباهات پا فشاری هم می کند.در چنین شرایطی شاید روش ساده تر این باشد که به مشتری اجازه دهیم تا آنجا که به ما ضرری وارد نمی کند در اشتباه خود باقی بماند.اما اگر عکاس پیشنهادات کارآمد و خوبی را ارائه دهد وموفق شود ذهن مشتری را در مسیر درست تری قرار دهد به موفقیت قابل ملاحظه ایی دست یافته است چرا که پس از حصول نتیجه کار، قاعدتا اطمینان مشتری نسبت به آن عکاس چندین برابر افزایش می یابد و وی احساس می کند شخصی را یافته است که در این زمینه می تواند به او و توانایی هایش تکیه کند .این مهم می تواند برای عکاس نیز به نوعی امنیت شغلی ایجاد نماید چرا که بدین ترتیب احتمال ارائه سفارشات بعدی نیز از جانب آن مشتری افزایش می یابد . همچنین این نکته را نیز نباید از نظر دور نگه داشت، وقتی به کاری اعتقاد داریم، انجام آن برایمان لذت بخش تر می شود و باعث می گردد تا احساس کنیم که مفید واقع شده ایم.احساس مفید بودن یکی از ارکان تضمین کننده خوشبختی و عاملی جلو برنده و انگیزه ساز است و در مسیر پیشرفت افراد حرفه ای نقش موثری را ایفا می کند.پس اگر تلاش کنیم تا با مشتری به یک اشتراک نظر واقعی برسیم، قطعا" به خودمان هم لطف بزرگی کرده ایم.این

 عکس در تاریخ 25/12/87  در ساعت 6.5 از پدرم گرفته شده

ارتباط پایدار با کارفرما

روابط دراز مدت بین مشتری وعکاس فقط در بستر سالم شکل می گیرد والبته از طرفی باید در نظر داشت که انسان موجودی منفعت طلب نیز هست. بنابراین در یک رابطه اقتصادی باید از همان ابتدا بستری را پایه ریزی کرد که در آن قابلیت چندانی برای رشد ناهنجاری وجود نداشته باشد وامکان سوء استفاده های احتمالی را برای طرفین به حداقل ممکن برساند.
جهت روشن شدن مطلب مثالی می زنم. فرض کنیم یک عکاس، قبل از آنکه دستمزد خود را اعلام کند و قیمت را به تصویب مشتری برساند انجام کار را آغاز نماید. این کارمی تواند در مسیر همکاری دو جانبه چند عارضه برای عکاس و کارفرما ایجاد کند.
مهمترین آنها این است که وجهه حرفه ایی عکاس تا حد زیادی در نظر سفارش دهنده تنزل می یابد.این مسئله دو واکنش شایع را در بین کار فرمایان به همراه دارد.
گروه اول که دسته پر شمارتری هم هستند به جای آنکه این برخورد عکاس را حسن نیت او تلقی کنند، آن را بی اهمیت جلوه داده وبه عنوان روند طبیعی کار و وظیفه عکاس به حساب می آورند و درانتها شرایط دلخواه خود را به وی دیکته می کنند وبعضا توقعاتشان نیز نسبت به صورت مسئله اولیه افزایش می یابد .برخی مواقع این زیاده خواهی تا جایی رشد می کند که از حد ظرفیت و تحمل عکاس خارج می شود و به دلخوری می انجامد و این ارتباط بیزینسی که می توانست از روز اول با قواعد صحیح تری شکل بگیرد وسالها نیز ادامه پیدا کند به مخاطره می افتد .
واما گروه دوم مشتریان درجه یک بازارند .آنها از اینکه عکاس، بدون شفاف کردن مسائل مالی کار را آغاز کرده است تعجب می کنند وبرخی از آنها که موشکاف ترند از اینکه با کسی شروع به کار کرده اند که برای کار خود ارزش مشخصی قائل نشده است احساس نگرانی می کنند وبه توانایی های وی مشکوک می شوند. حتی برخی از این سفارش دهندگان محتاط از این منظر به ماجرا نگاه می کنند که مبادا این عکاس می خواهد آنها را در مقابل عمل انجام شده قرار دهد و سپس مبلغ زیادی را مطالبه نماید .
به هر حال قدر مسلم آن است که هیچ یک از این شرایط به نفع رابطه دراز مدت عکاس و کارفرمایش نیست.
در عکاسی حرفه ای بسیاری از مشکلات این چنینی، فقط با پیشگیری های ساده قابل رفع است.
متاسفانه علی رغم سابقه طولانی عکاسی در ایران هنوز هیچ یک از شاخه های این حرفه به عنوان یک شغل رسمی شناخته نشده است و تنها تعریف جا افتاده در قوانین و اذهان عمومی معطوف به عکاسخانه ها است. این امر سبب می شود تا بسیاری از مشتریان نه از سر غرض بلکه از روی نا آگاهی، مهارت وهنر عکاس را دست کم بگیرند و به ناچار در چنین شرایطی بر عهده خود عکاس است که به حرفه خود رسمییت بخشد و با اتخاذ رفتارها و سیاستهای صحیح تلاش کند تا در ذهن مشتریان برای این هنر جایگاه شایسته ایی ایجاد نماید.  قدر مسلم منفعت چنین تلاشی قبل از هر کس متوجه خود عکاس می باشد چرا که پس از مدتی شاهد مشتریان قدر شناسی خواهد بود که به مرور برای خود دست و پا کرده است. طبیعتا وجود تفاهم بین مشتری و عکاس راه را برای فعالیت حرفه ای  هموارتر می کند.

نگاه لذیذ